Mijn vriend wordt mijnwerker
(1951)
De film “Mijn vriend wordt Bergman” is een typisch Duitse mijnbouwrekruteringsfilm die het Duitse Coal Mining Management in 1951 samen met het Instituut voor Film en Beeld in Wetenschap en Onderwijs (FWU) had geproduceerd.
Over de inhoud: Een leerling-mijnwerker ontmoet zijn werkloze vriend op straat en nodigt hem uit voor een mijnreis naar “zijn” Prosper II-mijn in Bottrop. Tijdens de ondergrondse "wandeling" van de twee laat de leerling van de mijnwerker zijn verbaasde vriend de mijnbouwactiviteiten van een moderne mijn zien, die niet wordt bepaald door hard werken met schoppen en schoffels, maar door de mechanisatie van de werkprocessen. Het imago van de fysiek hardwerkende maar slecht betaalde mijnwerker wordt stilaan gecorrigeerd. Hoewel de film door de weergave van ondergrondse operaties soms meer op een technische educatieve film lijkt, blijft de reclame-intentie intact, bijvoorbeeld door de nadruk op de professionele vaardigheden van de mijnwerker en de hoge eisen die aan zijn werk worden gesteld. Tijdens het laatste bezoek aan het mijnwerkershuis wordt het voorbeeldige sociale welzijn van de mijnbouwindustrie voor haar werknemers benadrukt en wordt de kernboodschap samengevat: het mijnbouwberoep is niet alleen veelzijdig en wenselijk, maar zou ook de beste kansen op vooruitgang bieden voor capabele jonge mensen. mijnwerkers.
De wederopbouw van de kolenmijnindustrie na het einde van de Tweede Wereldoorlog was nauw verbonden met het overwinnen van het tekort aan arbeidskrachten en de wederopbouw van het mijnpersoneel. Met het oog op het ernstige kolentekort in de naoorlogse jaren probeerden de mijnbouwverenigingen en -bedrijven, evenals de verantwoordelijke autoriteiten, de arbeidsproductie te vergroten en nieuwe mijnwerkers te werven met speciale rantsoenen en andere voordelen. Niet in de laatste plaats tijdens de energiecrisis van 1950/51 was de uitbreiding van het mijnpersoneel een centrale voorwaarde voor de gewenste verhoging van de financiering. Bijzondere aandacht werd besteed aan de jonge mijnwerkers. In deze context probeerde de Duitse Beheersraad voor Mijnbouw (DKBL), opgericht in 1947, het slechte imago van het beroep bij het publiek tegen te gaan en het mijnwerkerswerk als een aantrekkelijk geschoold beroep te presenteren.
Een vroeg en nu al typisch voorbeeld van de talrijke mijnbouwrekruteringsfilms uit de jaren vijftig is ‘Mijn vriend wordt een mijnwerker’, die in opdracht van de DKBL samen met het Münchense Instituut voor Film en Beeld in Wetenschap en Onderwijs (FWU) werd gemaakt. Er wordt de audioversie uit 1950 getoond. Er was ook een stille versie met tussentitels, eventueel achteraf op muziek gezet of begeleid door een spreker. ‘My Friend Becomes a Miner’ werd onder meer vertoond op de Berlinale en de Mannheim Cultuur- en Documentairefilmweken.
Filmografische informatie
Producent: EKA filmproductie, München
Klant: German Coal Mining Management, Essen / Instituut voor Film en Beeld in Wetenschap en Onderwijs (FWU)
Productiejaar: 1951
Boek: Walter Kiaulehn
Regie: Emil Karl Beltzig, Hanna Hirsch
Camera: Bertl Höcht
Taal: Duits
Runtime: 23 minuten
Formaat: 16 mm lichte toon, zwart en wit
Archief: Mijngeschiedenis Documentatiecentrum/Mijnarchief Bochum van het Duitse Mijnmuseum Bochum
Contact
Montan Historisch Documentatiecentrum (montan.dok)
Duits Mijnmuseum Bochum
dr. Stefan Przigoda
In het Mijnmuseum 28
44791 Bochum
stefan.przigoda@bergbaumuseum.de