Mój przyjaciel zostaje górnikiem
(1951)
Film „Mój przyjaciel staje się Bergmanem” to typowy niemiecki film rekrutacyjny dla górników, wyprodukowany przez Niemiecki Zarząd Górnictwa Węglowego wspólnie z Instytutem Filmu i Obrazu w Nauce i Edukacji (FWU) w 1951 roku.
O treści: Praktykant górniczy spotyka na ulicy bezrobotnego kolegę i zaprasza go na wycieczkę do „jego” kopalni Prosper II w Bottrop. Podczas obu „wędrówek” pod ziemię uczeń górnika pokazuje swojemu zdumionemu przyjacielowi pracę wydobywczą nowoczesnej kopalni, której nie wyznacza ciężka praca z łopatami i motyką, ale mechanizacja procesów pracy. Wizerunek ciężko pracującego fizycznie, ale słabo opłacanego górnika ulega stopniowej poprawie. Chociaż film może czasami sprawiać wrażenie technicznego filmu edukacyjnego, przedstawiając działalność podziemną, intencja reklamowa pozostaje nienaruszona, na przykład w postaci podkreślenia umiejętności zawodowych górnika i wysokich wymagań stawianych jego pracy. Podczas ostatniej wizyty w domu górnika podkreślono wzorową opiekę społeczną pracowników przemysłu wydobywczego i podsumowano podstawowe przesłanie: zawód górnika jest nie tylko wszechstronny i pożądany, ale także zapewnia najlepsze możliwości rozwoju zdolnym młodym ludziom górniczy.
Odbudowa górnictwa węglowego po zakończeniu II wojny światowej była ściśle związana z przezwyciężeniem niedoborów siły roboczej i odbudowaniem siły roboczej w kopalniach. W obliczu poważnych niedoborów węgla w latach powojennych stowarzyszenia i przedsiębiorstwa górnicze oraz odpowiedzialne za nie władze próbowały zwiększyć wydajność pracy i rekrutować nowych górników ze specjalnymi racjami żywnościowymi i innymi świadczeniami. Zwłaszcza podczas kryzysu energetycznego w latach 1950/51 zwiększenie zatrudnienia w kopalniach było głównym warunkiem wstępnym pożądanego zwiększenia finansowania. Szczególną uwagę poświęcono młodym górnikom. W tym kontekście założony w 1947 roku Niemiecki Zarząd Górnictwa Węglowego (DKBL) starał się przeciwdziałać złemu wizerunkowi zawodu górnika w społeczeństwie i prezentować pracę górnika jako atrakcyjny zawód kwalifikowany.
Wczesnym i już typowym przykładem licznych filmów o rekrutacji do pracy w górnictwie z lat 1950. XX wieku jest „Mój przyjaciel zostaje górnikiem”, który powstał na zamówienie DKBL wspólnie z monachijskim Instytutem Filmu i Obrazu w Nauce i Edukacji (FWU). Pokazano wersję audio z 1951 r. Była też wersja niema z napisami, które mogły być później opatrzone muzyką lub komentarzem prelegenta. „Mój przyjaciel zostaje górnikiem” pokazywano m.in. na Berlinale oraz Tygodniach Kultury i Filmów Dokumentalnych w Mannheim.
Informacje filmograficzne
Producent: Produkcja filmowa EKA, Monachium
Klient: German Coal Mining Management, Essen / Instytut Filmu i Obrazu w Nauce i Edukacji (FWU)
Rok produkcji: 1951
Książka: Walter Kiaulehn
Reżyseria: Emil Karl Beltzig, Hanna Hirsch
Kamera: Bertl Höcht
Język: niemiecki
Runtime: 23 minut
Format: ton światła 16 mm, czarno-biały
Archiwum: Centrum Dokumentacji Historii Górnictwa/Archiwum Górnictwa Bochum Niemieckiego Muzeum Górnictwa Bochum
Kontakt
Centrum Dokumentacji Historii Montanu (montan.dok)
Niemieckie Muzeum Górnictwa Bochum
Dr. Stefana Przigody
W Muzeum Górnictwa 28
44791 Bochum, Niemcy
stefan.przigoda@bergbaumuseum.de