LWL Müzesi Bülbül maden ocağı

Muttental, "Ruhr madenciliğinin beşiği" olarak kabul edilir. Manüel madencilikten endüstriyel madenciliğe geçiş, Ruhr bölgesinin başka hiçbir yerinde Nachtigall maden ocağında olduğu kadar net bir şekilde izlenemez. Tarihi binaların olaylı bir tarihi var: Nachtigall sadece bir maden ocağı değil, aynı zamanda bir tuğla fabrikası, kumtaşı ocağı ve hurdalıktı. Nihai çürüme tehdidi altında olan ve bugün LWL endüstri müzesi olarak sadece kendi geçmişini değil, aynı zamanda bölgedeki kömür ve çelik endüstrisinin öncü günlerini de yansıtan bir alan. Diğer şeylerin yanı sıra, ziyaretçiler doğrudan gerçek bir taş kömürü damarına girebilirler.

Ruhr madenciliğinin başlangıcı, Ruhr bölgesinin güneyindedir: Witten'de taş kömürü, yerin sadece birkaç metre altındaki Hettberg bölgesinde bulunur. Orada kendi kullanımları için kömür çıkaran ilk kişiler çiftçilerdi. Kömür üretimi için ilk talep 1714 yılı için kaydedilir. Siyah altın ticareti 1743'ten itibaren bir iş haline geldi: O sırada Freiherr Friedrich von Elverfeldt, "Hettberger Holtze" bölgesinin tüm hisselerini satın aldı. Taş kömürü ilk olarak dağa sürülen tüneller aracılığıyla çıkarıldı; Nachtigall'da ilk inşaat mühendisliği kuyusu 1832'ye kadar batırılmadı. Bölgedeki diğer küçük madenlerle birleşme sayesinde Nachtigall, 1844'te Ruhr bölgesindeki en büyük madendi; 1850 ile 1860 yılları arasında, o zamandan beri Hollandalı yatırımcılara satılan maden ocağında 300 metreye kadar derinliklerde 500 ila 450 kişi çalıştı.

Ancak kırk yıl kadar sonra maden artık modern büyük ölçekli madenlerin kapasitesine yetişemez hale geldi. Başından beri sorun olan yoğun su girişleri giderek operasyonel aksaklıklara yol açtı; Witten kömürü de koklaşmaya uygun değildi. 1892'de finansman durduruldu. Bunu takip eden şey: 1897'den itibaren tuğla fabrikası olarak kullanılması ve çeşitli "ara aşamalardan" sonra tesisin gerilemesi.

Vestfalya-Lippe Bölge Birliği, 1983 yılında Nachtigall maden ocağını Vestfalya Endüstri Müzesi'ne (bugünkü LWL Endüstri Müzesi) devraldığında, geriye yalnızca buhar motorlu makine dairesi, şirket binası ve kazan dairesi bacası kaldı. Kömür ocağı evleri 1966'da yıkıldı. Yenileme, restorasyon ve tasarım 2003 yılına kadar sürecekti. Ziyaretçi madenleri, tarihi buhar makinesinin düzenli gösterileri, kapsamlı, kalıcı ve heyecan verici özel sergilerin yanı sıra rehberli turlar ve etkinlikler, LWL-Endüstriyel Müze Zeche Nachtigall'ı öğrenme için heyecan verici bir yer ve popüler bir gezi noktası haline getiriyor.